woensdag, november 11, 2009

Herinnering

Soms benoemt iemand een zwakheid van je met een dergelijke overredingskracht dat je er zelf in gaat geloven en je je daardoor kwetsbaar voelt.
Soms gaat iemand een wedstrijd met je aan en begint hij voortijdig te juichen en zijn eigen victorie te bejubelen waardoor je denkt dat jij de verliezer bent.
Soms trapt iemand met zoveel geweld en kabaal op je ziel dat je, overweldigd door het spektakel, er zelf van overtuigd bent dat je verpletterd bent.
Soms schudt en trekt iemand zo hard aan je basis onderwijl roepend dat die in zal storten dat je meent het te kunnen horen kraken, scheuren en breken.
Maar dat lijkt maar zo.
Het is geen zwakte, het is je kracht.
Die wedstrijd kent maar een deelnemer, strijdend tegen zichzelf.
Het spektakel was oorverdovend, maar kwam nooit zelfs maar in de buurt van je ziel.
En je basis. Ach, laat ze maar schudden, trekken, duwen, je fundament is onverwoestbaar. Laat ze de boel maar besmeuren en vervuilen. Het zal nooit hechten, nooit houvast vinden.
Maar soms vergeet je dat even...vandaar deze herinnering.

4 opmerkingen:

Hout zei

Mooi geschreven! Bijna poëzie...

Ellemijn zei

Via de mail van mijn moeder:

Wat een grote innelijke kracht straal je uit en wat kun je dat wijs verwoorden. Blijf vertrouwen op die onaantastbare (dat is gebleken!) oerkracht want dat is pas wáre rijkdom.
Kus!

Je moedertje

Helie zei

Wow, mooi verwoord en wat een waarheid.

Jacob zei

Dank dat je me hieraan herinnert. Idd vergeet ik dat soms ook. En mooi dat je je dit zo bewust bent en het ook zo goed kunt verwoorden. Dank dus!!