Ellemijn Veldhuijzen van Zanten

Liefde overwint alles

2011-03-12T10:06:00.001+01:00

De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de grote zaligheid beginnen
die w'als onze harten aandachtig luistren

in alle tederheden ruisen horen
als in kleine schelpen de grote zee.
Liefde is de zin van 't leven der planeten,
en mense' en diere'. Er is niets wat kan storen
't stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

Henriette Roland Holst

Het is wat het is...

2011-02-08T13:43:00.002+01:00

Wat het is

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is tegenslag
zegt de berekening
Het is alleen maar pijn
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnig
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Erich Fried
(vertaling Geert van Istendael)

Herinnering

2009-11-11T12:53:00.003+01:00

Soms benoemt iemand een zwakheid van je met een dergelijke overredingskracht dat je er zelf in gaat geloven en je je daardoor kwetsbaar voelt.
Soms gaat iemand een wedstrijd met je aan en begint hij voortijdig te juichen en zijn eigen victorie te bejubelen waardoor je denkt dat jij de verliezer bent.
Soms trapt iemand met zoveel geweld en kabaal op je ziel dat je, overweldigd door het spektakel, er zelf van overtuigd bent dat je verpletterd bent.
Soms schudt en trekt iemand zo hard aan je basis onderwijl roepend dat die in zal storten dat je meent het te kunnen horen kraken, scheuren en breken.
Maar dat lijkt maar zo.
Het is geen zwakte, het is je kracht.
Die wedstrijd kent maar een deelnemer, strijdend tegen zichzelf.
Het spektakel was oorverdovend, maar kwam nooit zelfs maar in de buurt van je ziel.
En je basis. Ach, laat ze maar schudden, trekken, duwen, je fundament is onverwoestbaar. Laat ze de boel maar besmeuren en vervuilen. Het zal nooit hechten, nooit houvast vinden.
Maar soms vergeet je dat even...vandaar deze herinnering.

Oneindigheid

2009-10-29T11:47:00.003+01:00

Ik schreef dit aan iemand in het bijzonder, maar het sluit ook aan op wat ik gister schreef. Ik zou het nog uit kunnen breiden, want natuurlijk is het verhaal complexer dan dit, maar toch, dit is de essentie; Omarm het hele leven!

"Misschien moet je verdriet niet kwijt willen raken, maar moet je het zien als een klein puzzelstukje dat er ook bij hoort, een onderdeel van het grote geheel. Dat kleine donkere stukje laat het lichte stukje ernaast extra stralen.
Je moet het laten zijn wat het is, niet groter maken, niet kleiner maken, die puzzel past namelijk, ieder stukje heeft een eigen plekje, een eigen unieke vorm en een eigen functie in het grote geheel.
Soms moet je even stil staan om alles te kunnen overzien, ook dat heeft nut. Op dat soort momenten moet je jezelf niet dwingen verder te gaan noch moet je dat ambiëren. Dat doe je pas als je je blind staart op de stukjes. Dan zoek je even afleiding en je zult zien, als je dan terugkomt, zie je opeens ergens in de berg puzzelstukjes een stukje liggen dat je daarvoor over het hoofd had gezien. Of je ziet opeens hoe dat ene donkere stukje de andere stukjes met elkaar verbindt. Het plaatje wordt dan duidelijk. Opeens zijn het geen losse stukjes meer, maar is het één geheel.
Verdriet maakt bang omdat het oneindig lijkt te zijn en volgens mij is het dat ook. Maar dat is juist mooi en zeker niet angstaanjagend. Net als liefde. Hij richt zich misschien niet eindeloos op hetzelfde onderwerp, maar zal wel eeuwig aanwezig zijn. Gelukkig maar. Daar moeten we ons juist voor openstellen. Het leren kennen van alle emoties die er zijn, ze (be)leven, dat geeft ons leven kleur en diepte. Volgens mij is dat ook de natuur. En inderdaad, vroeg of laat; die troost!"

Herinneringen

2009-10-28T14:01:00.003+01:00

Wat eigenlijk een van de meest frustrerende dingen is als je babytje in je buik of vlak na de geboorte overlijdt is dat je geen herinneringen hebt die je delen kunt met anderen. Ja, de herinneringen aan schopjes die aan de buitenkant van je buik te voelen waren en de herinnering aan dat kleine lijfje dat je baarde. Maar niemand weet hoe je kindje daadwerkelijk voelde in je buik, niemand heeft die kriebelvingertjes kunnen voelen of dat subtiel in je volle blaas geplaatste voetje. Je hebt het verteld, maar het heeft geen daadwerkelijke herinnering opgeleverd.
Mijn jongetjes vinden niets leukers dan de verhalen te horen over toen ze klein waren. De topverhalen gaan over Victor die zo'n haast had om groot te worden. Zijn opluchting toen hij eindelijk een fles te drinken kreeg omdat hij die in 5 minuten leeg kon klokken terwijl hij ondertussen de wereld in de gaten kon houden en niet met zijn ogen op een borst gericht hoefde te liggen.
Hoe hij toen hij 1 jaar was een heel schaaltje knoflookolijven opat en niemand anders toestond ook een olijfje mee te pikken. "Nee, ikke, die."
Over hoe slecht hij sliep als ik niet naast zijn bedje zat en hem over zijn bolletje aaide.
Over hoe dat over was zodra hij een grote broer werd.
Over hoe hij reageerde toen hij zijn overgrootmoeder voor het eerst zag en het leek alsof ze elkaar al een leven lang kenden.
Boaz zijn favoriete verhaal gaat over hoe hij juist verslaafd was aan borstvoeding en hoe kieskeurig hij was met ander eten. Dat hij eigenlijk niets lustte en hoe ik hem op een goede dag op de veranda zag kruipen omdat hij daar een spin in het vizier had gekregen en hoe hij die vervolgens met veel smaak verorberde waardoor ik hem de bijnaam "Spiderman" heb gegeven. Over hoe hij bijna niet sprak omdat daar niet echt een noodzaak toe was, omdat hij toch wel kreeg wat hij nodig had en hoe ik me daar zorgen om maakte tot er op een goede dag een hele volzin uit zijn mondje kwam.
Over hoe hij als een aapje altijd aan mijn lijf vastgeplakt zat.
Over hoe hij toen ik mijn meisjes een keer miste zei dat hij Jasmijn en Tijgertje ook miste...en Ijoor en Knorretje en Winnie de Poeh ook. En hoe hij me daarmee aan het lachen had gemaakt.
Het zijn allemaal dierbare herinneringen en herinneringen bevestigen een mensenleven.
Aan mijn meisjes en ons kleine meneertje hebben we niet dat soort herinneringen. Bovendien, de herinneringen die we wel hebben zijn voor veel mensen pijnlijk om te horen omdat het ze herinnert aan de dood. En de dood willen we meestal het liefst zo snel mogelijk weer vergeten.
Voor mij is dat soms moeilijk. Want de herinneringen die ik heb aan mijn kinderen, dood of levend, zijn me allemaal even dierbaar èn maken me allemaal even gelukkig.
In de herfstvakantie zaten mijn Liefje en ik in de zon, de jongetjes speelden in het zwembad en ik zei: "Gek idee toch, dat ons meneertje hier nu ook rond had kunnen lopen, want hij zou nu net een paar maandjes hebben kunnen lopen..." Mijn Liefje keek me lachend aan en antwoordde dat ons meneertje allang had kunnen lopen. Dat kon ik eigenlijk alleen maar beamen. En zo praatten we verder en we maakten herinneringen aan ons kindje...we zagen hem kruipen, we zagen hem gaan staan, we zagen hem zijn eerste stapjes zetten met een triomfantelijke glimlach op zijn gezichtje...
En ik wist het al lang, maar het werd me op dat moment weer even extra duidelijk. Wat houd ik toch van deze man! Om tal van redenen, maar vooral omdat hij me herinneringen geeft...en als ze er niet zijn, dan maakt hij ze voor me...

Heel soms...

2009-03-07T08:34:00.002+01:00

Eigenlijk wou ik zeggen dat ik normaal gesproken sterk ben, maar soms even heel veel verdriet heb. Maar verdriet hebben is niet het tegenovergestelde van sterk zijn. Misschien moet je zelfs wel sterk zijn om soms even heel veel verdriet te kunnen hebben. Ik weet namelijk dat het altijd weer kleiner wordt, dat grote verdriet. Dan wordt het weer zo klein dat het in mijn handtas past, samen met alle andere dingen die mij maken tot wie ik ben. Maar vandaag of eigenlijk nu, want misschien blijft het de rest van de dag wel niet, nu is het even heel groot. Nu huilt alles in mij, nu stromen de tranen over mijn wangen, nu doet mijn hart pijn, is mijn moederhart even leeg, stil en in de war. Het zoekt en kan niet vinden. Straks komt het weer tot rust. Dan weet mijn hart weer dat het goed is, dan snapt mijn hart het weer. Maar nu even niet....

Alleen

2008-10-14T13:56:00.004+02:00

Iemand stuurde me dit omdat hij het had gezongen voor mensen zoals ik...

http://www.youtube.com/watch?v=Lwri03Bmp5E

Voorwoord "Geen blote voetjes in het zand"

2008-10-12T11:36:00.004+02:00

"Lief klein mensje in mijn buik,
Of je gezond bent weet ik nog niet. Of je een meneertje of een mevrouwtje bent is ook nog een verrassing. Wat ik wel weet is dat je een aanwezig mensje bent. Fel, energiek en levendig. Ik voel je in mij bewegen, "waterfietsen". Soms vlij je je tegen mijn hand aan, soms zwem je weg zodra ik contact met je probeer te maken en keer je terug zodra ik mijn hand weer weg haal. In gedachte zie ik je lachen.
Je maakt me gelukkig, dondersteentje. Nog een keer zwanger zijn, onbezorgd, voor zover dat kan. Met een geliefde die zonder dat ik het hem vraag, alles met me deelt. Die midden in de nacht zijn hand op mijn bolle buikje legt, waar jij dan meteen tegenaan kruipt. Die me keer op keer vertelt hoe blij hij is dat we jou hebben gemaakt.
Ik hoop zo dat ik je houden mag, maar als je andere plannen hebt, dan is het goed. Je hebt me al meer gegeven dan ik dromen kon.

Lief mini-vruchtje, Beertje,
Acht weken was je bij me en je had gelijk. Het was beter niet verder te groeien. Je was meer dan welkom bij me. Maar ik was te ongelukkig in die tijd en moest eerst een heleboel problemen oplossen. Dat was de wijze les die je me leerde. Alles op zijn tijd.

Lieve Boaz,
Mooi jongetje van me. Mijn kind. Zoals je het zelf pas onder woorden bracht, vanuit jouw wereld besloot je in mijn buik te kruipen. En ik ben zo blij dat je mij koos!
Jouw zwangerschap was soms moeilijk. Ik was ontzettend gelukkig dat je in mij groeide, maar ik had nog zo veel te verwerken en heb me vaak schuldig gevoeld omdat ik verdriet had. Ik was bang dat je dat zou voelen. Misschien was dat ook wel zo en is onze band daarom zo hecht.
Maar je bezorgde me in mijn buik ook veel plezier. Je was druk. Soms moest ik mijn buik met twee handen vasthouden omdat je zo aan het dansen was. Dat doe je nog steeds. Een van mijn lievelingsherinneringen aan je allereerste jaren is dat je met je blokken aan het spelen was. Je bouwde een hoge toren. Maar de muziek stond aan en het ritme kreeg grip op je. De strijd die plaatsvond in je kleine lijfje was zo grappig en zo ontroerend. Dat blokje moest op de toren, maar je lijfje wilde dansen. De muziek won, je danste je dans.
Je gaf me rust, hielp me te helen en liet me weer worden wie ik ooit was. En nog steeds. Geen grote woorden, maar een tedere aanraking. Soms, midden in de nacht, kom je even bij me liggen om "samen te ademen". Kruip je weer in me. Dierbare momenten.
Lief, sterk, eigenzinnig, inspirerend, innemend, eigenwijs, dapper, ruimhartig, slim dansertje van me. Ik bewonder je mateloos omdat je je onder mijn veilige moedervleugels hebt weten te ontwikkelen tot een krachtig en evenwichtig kind. Je volgt je eigen pad, zo klein als je bent, maar weet dat ik er ben.

Lieve Victor,
Mijn eerste zoon. Mijn eerste levend geboren kind. Mijn gevoelige kind dat het leven zo vol overgave tot zich neemt. Lief kind dat van mij eindelijk een zichtbare moeder maakte. Vanaf het moment dat je je in mijn buik nestelde wist ik dat het goed was. Jij was gezond! Jou mocht ik houden. Eindelijk kwam het sprookje uit.
De eerste jaren zat je voornamelijk bij me op schoot. Dagen brachten we zo samen door, pratend, zingend, knuffelend. Nachten zat ik naast je bed omdat je niet slapen wilde. Je wilde niets missen, vooral mij niet. En ik jou niet. Soms was ik bang te veel van je te houden, bang dat mijn hart weer gebroken zou worden, bang dat ik je kwijt zou raken. Daar leek het ook een paar keer op, maar ik noemde je niet voor niets Victor, de overwinnaar. Jij kwam, zag en overwon!
Ik heb op je leren te vertrouwen, je hebt me voor je gewonnen, me gerust gesteld. Door jou groeide ik als moeder. Door jou leerde en leer ik nog steeds, wat het ware moederschap inhoudt.
De last op je schouders, waar je hoe dan ook mee geboren bent, heb je omarmd. Met een bewonderenswaardig groot gemak draag je hem met je mee.
Bijzonder, intelligent, gevoelig, zachtaardig, gretig, liefhebbend, gepassioneerd, uniek, hunkerend, leergierig en dierbaar jongetje. Je leeft je leventje zo intens, bijna alsof je voor twee leven moet. Je bent mijn kleine held!

Mijn kleine, lieve Tijgertje, mijn ongebakken levertje.
Je was nog zo klein toen je geboren werd, zo rood, zo kwetsbaar. Ik durfde je blote velletje niet aan te raken, heb je nauwelijks vastgehouden. En toen ik onlangs je foto's weer eens bekeek, zag ik pas hoe mooi je was. Hoe fijn je gezichtje was. Dat je echt een kind van mij bent. Mijn meisje.
Bevallen van jou was heftig. Mijn lijf en geest waren er nog lang niet aan toe en protesteerden hevig. Het had weinig gescheeld of ik was met je mee gevlogen. Voor het eerst van mijn leven was ik zelfs niet meer bang voor mijn eigen dood. Ik wilde bij je zijn, hoezeer ik het leven ook liefhad. Maar je bent bij me, in mijn hart.

Klein frummeltje,
Op alles was ik voorbereid, maar niet op de boodschap na negen weken zwangerschap dat je hartje niet meer klopte. Ik wilde geen afscheid van je nemen. Zeven weken zat je nog in mijn buik. Je leefde niet meer, maar ik was wel zwanger. Er was duidelijkheid. Er was geen spanning over jouw gezondheid en geen spanning of ik weer zwanger zou raken en hoe het dan af zou lopen. Jij gaf me wat niemand anders toen kon: Rust.

Jasmijntje, mijn mooie meisje, mijn eerste kindje,
Jij maakte mij moeder. Jij liet mijn droom uitkomen. Ook al liep hij anders af dan ik gehoopt had.
Wat was ik gelukkig toen je, nog warm, in mijn armen lag. Ik kon me niet voorstellen dat er ooit een mooier, perfecter kindje geboren was. Dat je hartje niet klopte leek bijna onbelangrijk. Je was er, ik hield je vast. Eindelijk kon ik je zien, ruiken, aanraken. Jij gaf me superkrachten. Je maakte het onmogelijke mogelijk. Binnen een paar uur leefden we een heel leven samen. Ik liet je los, zag je gaan. Je bent weg, maar voor eeuwig dicht bij me. Mijn onvoorwaardelijke liefde.

Dit zijn mijn kinderen. Ze zijn mijn trots. Ze hebben mijn leven verrijkt en daar ben ik ze dankbaar voor.
Je kindje verliezen is het ergste dat er is en toch...ik had het voor geen goud willen missen. Natuurlijk, als er een keuzemogelijkheid zou zijn, dan zouden ze allemaal nog geleefd hebben, maar die keuze heb je nou eenmaal niet in het leven. Je kunt maar één ding doen, omarmen wat je overkomt en er alles uit halen wat er in zit.
Mijn kinderen hebben me stuk voor stuk gevormd tot wie ik nu ben; Een moeder die heeft laten zien dat ze vechten kan, dat ze van het leven genieten kan, dat ze over krachten beschikt die ze zelf niet vermoeden kon. Een moeder wiens liefde onuitputtelijk is.

Ik ben zeer vereerd dat ik het voorwoord heb mogen schrijven voor dit prachtige boek. Het biedt mij en vele anderen een unieke kans om de aanwezigheid van onze dierbare kinderen te bevestigen. Om nog meer mensen kennis te laten maken met deze bijzondere wezentjes.
Maar ik ben vooral blij met dit boek omdat het er in mijn ogen niet alleen is om ons verdriet over hun dood te delen, maar vooral om het bestaan van onze lieve engeltjes te vieren.

Een warme groet, Ellemijn Veldhuijzen van Zanten.

Amsterdam, februari 2008"

P.S.

Lieve Quinten,
Jij was het kleine meneertje in mijn buik terwijl ik deze brieven schreef, onwetend dat mijn woorden bijna profetisch zouden zijn. Want het leven had andere plannen voor jou en mij.
Je was een sterk en vrolijk, nog veel te klein jochie met een grootse ziel. Jij maakte ons compleet. Door jou vonden we elkaar als familie, als gezin. als geliefden. Jij bent onze verbintenis. Door jou werd alles nog helderder.
In een bel van liefde ben je geboren, heb je geleefd en ben je gestorven. Het verdriet is nog vers, maar wat ik je toen schreef is waar. Het is goed. Want jij was, bent en blijft liefde. En liefde overwint alles.

Amsterdam, april 2008

Hoeveel kan een mens verdragen?

2008-09-25T12:18:00.002+02:00

Het eerste dat ik mijn moeder vroeg toen ik na de geboorte van Quinten bijkwam uit de narcose was: "Hoeveel kan een mens verdragen?" Ik dacht dat ik de afgelopen jaren mijn portie wel gehad had. Het leven lachte me eindelijk toe. En toen greep dat wrede noodlot dat me al zo vaak te grazen had genomen, me weer bij mijn lurven. In eerste instantie dacht ik echt dat dit de druppel zou zijn. Al die jaren hiervoor was ik er in geslaagd om ondanks alles gelukkig te blijven. Maar nu dacht ik dat mijn veerkracht op zou zijn, dat Quinten verliezen me al mijn levensvreugd zou ontnemen.
Maar nee...Het antwoord op de vraag die ik mijn moeder toen stelde heb ik zelf gegeven. Een mens kan meer verdragen dan hij dromen kan! Ik heb mezelf weer uitgedeukt, gladgewreven en opgepoetst. Het gaat beter met me dan het in jaren met me is gegaan.

Afscheid

2008-09-25T11:51:00.005+02:00

Met heel veel bloed, zweet en tranen, maar ook met heel erg veel plezier heb ik de afgelopen jaren één keer in de drie maanden een column geschreven voor de nieuwsbrief van www.lieve-engeltjes.nl. Maar toen ik zwanger was van Quinten viel me dat zwaar. Ik vond het een klote idee om iedere keer weer over dode kinderen en verdriet te moeten schrijven terwijl hij springlevend en kerngezond in mijn buik zat. Daarnaast vond ik dat ik in herhaling begon te vervallen...iedere keer weer probeerde ik uit te dragen dat het leven verder gaat na het verlies van een kindje. Nu doe ik dat op een andere manier. Ik doe het door te stoppen met het schrijven van mijn column. Ik ga verder. Mijn verdriet zal er altijd blijven, maar op mijn manier. Het delen doe ik met mijn geliefden, door te praten, maar nog vaker in stilte. Als ik mijn liefje aankijk zie ik de vader van Quinten. In zijn ogen zie ik trots, blijdschap, verdriet en heel veel liefde. Maar misschien wel belangrijker, in zijn ogen zie ik onze zoon.
Zaterdag 20 september mocht ik het eerste exemplaar in ontvangst nemen van het boek "Geen blote voetjes in het zand" waarvoor ik het voorwoord schrijven mocht. Een mooiere afsluiting van mijn tijd bij Lieve Engeltjes kon ik me niet voorstellen.

Mijn laatste column:
http://lieve-engeltjes.nl/index.php?option=com_lenieuws&task=shownieuwsitem&Itemid=139&id=33

Quinten

2008-03-27T12:22:00.003+01:00

Een paar weken na zijn dood schreef ik dit....

Een kind verliezen is de ergste nachtmerrie van iedere ouder. Twee kinderen verliezen gaat een ieders pet te boven. Drie kinderen verliezen komt alleen voor in slechte woensdagavondtelevisiefilms. En bij mij...
Bijna drie weken geleden verloor ik mijn derde kindje. Tien jaar geleden overleed mijn eerste dochtertje, Jasmijn. Negen jaar geleden mijn tweede dochtertje, Tijgertje. En nu mijn zoontje Quinten. De eerste twee keer kon ik het nog wel begrijpen. Mijn dochtertjes hadden een ernstige hartafwijking. Een genetische afwijking, aanwezig bij mijn ex en bij mij. Als een kindje niet gezond is, is het veel makkelijker om ze los te laten. Want je wilt als moeder niets dan het beste voor je kind, zelfs als dat betekent dat je het de kans moet geven te sterven.
Maar Quinten, liefdesbaby van de man van mijn leven en mij, was gezond. Dit keer werd ik ziek. Een bacterie kreeg me te pakken, zorgde er voor dat mijn vliezen braken en maakte me zo ziek dat er uiteindelijk geen andere optie was dan ons kindje geboren te laten worden. Hij had het zwaar in mijn buik, was inmiddels zelf ook behoorlijk ziek geworden. Toch werd hij levend geboren, ons sterke meneertje. Een klein half uurtje was hij echt bij ons, lichaam en geest. Een klein half uurtje waren we een drie-eenheid. En toen, heel rustig, ongemerkt haast, was hij weg... Zijn lijfje hebben we nog vijf dagen bij ons gehad. In die vijf dagen leefde hij zijn hele leven. Hij veranderde steeds, werd mooier en rustiger totdat het klaar was. Na vijf dagen hebben we hem bij zijn opa begraven. Het was een feest. Mijn liefje sprak hem toe, sprak mij toe, sprak de jongetjes toe. Ik sprak ons meneertje toe, vertelde hem dat het goed is. We dronken champagne. We begroeven ons meneertje zelf tot zijn kistje niet meer te zien was. En er was veel liefde. Onze allerdierbaarsten waren bij ons.
Maar dan...dan is het klaar en begint het gewone leven weer. 's Ochtends gaat de wekker weer, de jongetjes moeten naar school, hun boterhammen en pauzehapje moeten gemaakt worden, de was moet gedaan worden, er moeten boodschappen gedaan worden, er moeten rekeningen betaald worden, er moet opgeruimd worden... Allemaal dingen die aan de ene kant heel erg goed zijn, want in je bed gaan liggen en er niet meer uit komen, hoe verleidelijk dan ook, is niet de beste methode om te helen. Aan de andere kant, het gewone leven gaat zo snel...en ik wil dat de tijd even stil blijft staan. Gelukkig is dat in sommige gevallen ook zo. Op 4 maart fietste ik, zoals iedere dag onderweg naar school, langs de Hema. Er waren een paar ruiten ingeslagen en op die ruiten hingen papieren: "Hier geen fietsen plaatsen. Ruiten worden 7 maart vervangen." Het is nog steeds niet gebeurd. Voor de ruiten van de Hema is 7 maart nog steeds niet gekomen. En dat doet me goed.

Het lot!

2007-10-16T15:31:00.000+02:00

Voor www.lieve-engeltjes.nl schrijf ik als lotgenote en "bekende Nederlander" een column voor de nieuwsbrief. Mijn laatste column leverde de tot nu toe heftigste reactie op... Een mevrouw vond dat ik het totaal bij het verkeerde end had omdat het lot je niet goedgezind is als je kinderen dood gaan. Nou beweer ik dat ook nergens, maar wel dat het leven of het lot het uiteindelijk altijd weer goed met je maken...lees het zelf maar:

http://www.lieve-engeltjes.nl/nieuwsbrief/2007-09/page_10a.php

Ongepubliceerde column

2007-10-16T15:22:00.000+02:00

Een tijdje geleden werd ik gevraagd om een column te schrijven voor het nieuwe maandblad Pit. Dat deed ik vier keer, ik werd betaald voor één column, want na de tweede Pit bleek het blad failliet te zijn...dus publiceer ik hem zelf maar:

“Als er iemand is die ik haat, is het Ellemijn Veldhuijzen van Zanten wel!”
“Maar waarom dan?”
“Ik zie haar ’s ochtends vroeg altijd naar school fietsen, op haar bakfiets, met haar twee mooie jongetjes, in d’r dure kleren. D’r haar zit altijd goed, ze is altijd perfect opgemaakt en ze is altijd blij. En als moeder van twee kleine kinderen kun je er ’s ochtends vroeg niet zó uitzien zonder een persoonlijke stylist, een kapper en minstens twee man personeel in je huis!”
Het was een gesprek dat een jaar geleden plaats vond tussen een vriendinnetje van me en een mij onbekende vrouw. Een vrouw die mij noch mijn verhaal kende.
In eerste instantie schrok ik er enorm van, want ik vond het een vreselijk idee dat er iemand op deze aardbol was die mij zo hartgrondig haatte. In tweede instantie was ik verontwaardigd, want waar haalde deze vrouw de arrogantie vandaan om mij zo te veroordelen zonder ooit één gesprek met me te hebben gevoerd. Zonder te weten wat mijn achtergrond is. Ik begon mezelf te verdedigen, ging uitleggen dat ik helemaal geen personeel heb, dat mijn mascara negen van de tien keer ergens op mijn wangen zit en dat ik mijn kleren altijd in de uitverkoop aanschaf.
Pas toen ik een beetje tot rust was gekomen begon ik het te begrijpen. Ik snapte opeens dat dit verhaal in wezen niets met mij te maken had, maar alles met deze vrouw zelf. Dat ze haar frustraties op mij projecteerde. En toen ik mezelf tijdens een flinke regenbui vrolijk lachend in een winkelruit zag langs komen fietsen kon ik haar irritatie bijna delen.
Het is namelijk waar. Ik kleed me op een bepaalde uitbundige manier. Ik bezit een groot vermogen om gelukkig te zijn, dus kijk meestal vrolijk uit mijn ogen. Ik ben 1m81 en loop, doordat ik vanaf mijn vijfde aan klassiek ballet heb gedaan, rechtop. En inderdaad, mijn zoontjes zijn twee adembenemend mooie jongetjes! Sprak de trotse moeder. Dus als je me zo op het eerste oog ziet, zou je kunnen denken dat mijn leven over rozen gaat, dat ik niet weet wat tegenslag is en nooit heb hoeven te vechten om iets te bereiken. En dat vind ik fijn. Dat is mijn keuze.
Hoe slechter ik me voel, des te meer aandacht ik aan mijn uiterlijk besteed. Niet voor de buitenwereld, maar voor mezelf. Ik weet namelijk dat ik me nòg rotter ga voelen wanneer ik mezelf niet “mooi” maak. En waarom zou ik mezelf het leven moeilijker maken dan het is? Iedere dag van je leven is er een. Ook een regenachtige dag, een dag waarop je kinderen vervelende nesten zijn, een dag waarop je de bodem bereikt en nergens houvast kunt vinden. Mij helpt het om juist op die dagen mijn mooiste jurk en mijn hoogste hakken aan te trekken. Om mijn rug te rechten en door mijn tranen heen een extra laag mascara op te brengen en mijn lippen te stiften. Zo til ik mezelf op, zo geef ik mezelf moed, zo laat ik de zon weer voor mezelf stralen.
Ik weet welk pad ik afleg in dit leven, ik ken de hobbels en de kuilen, de dalen en de toppen. Als je een eindje met me mee wilt gaan of me een stukje mee wil laten lopen op jouw weg...heel graag. Als je maar van me accepteert dat ik een grote koffer meeneem. Een gebutste koffer gevuld met herinneringen, met tranen van blijdschap en verdriet, met woede en onmacht en vooral; heel veel liefde. Maar ook een koffer met een uitgebreide garderobe!

Een nieuw leven

2007-10-11T12:50:00.000+02:00

Een paar maanden verder. De scheiding is officieel. Ik heb mijn eigen naam weer terug, heb mezelf weer terug. Het leven lacht me toe. Mijn kinderen zijn gelukkig. En er is een nieuwe man in mijn leven...ik ben een bofkont!

Douwe Egberts auditie

2007-06-14T13:34:00.000+02:00

Vanochtend ook nog een auditie gedaan voor een commercial. Maandag of dinsdag krijg ik te horen of het doorgaat...fingers crossed!

Schoolreisje

2007-06-14T13:20:00.000+02:00

Met een brok in mijn keel heb ik vanochtend Boaz, mijn jongste zoontje, uitgezwaaid. Hij is op schoolreisje naar Bergen aan zee. Eerst naar het zee-aquarium, dan frietjes eten en daarna spelen op het strand. Hij zag het gisteren nog helemaal niet zitten omdat hij de fysieke afstand tussen hem en mij te groot vond.
"Mama, kijk."
Hij prikt zijn vingertje in zijn kussen.
"Hier is het strand..."
HIj trekt een streep naar de andere kant van het kussen.
"En daar is Amsterdam. Zo ver weg ben ik dan van jou."
Maar vanochtend, toen hij zijn WNF-rugzakje zag met daarin een zwembroek, een handdoek en droge kleren, kreeg hij de smaak te pakken. Hij wilde papier meenemen en een pen en zei dat hij het schoolreisje voor me zou tekenen.
We namen afscheid op school, hij was stoer, riep me na..."Kom je me wel uitzwaaien, mama?" Ik antwoordde bevestigend, maar vroeg me tegelijkertijd af of het wel verstandig zou zijn.
Victor, mijn oudste zoontje, naar zijn klas gebracht en buiten gaan staan om te zwaaien.
Eerst liep Boaz met zijn klas langs, hand in hand met een van zijn beste vrienden, een dappere glimlach op zijn gezichtje. Hij klom in de bus en begon te zwaaien....en te zwaaien....en te zwaaien.... En ik vroeg me af waarom de bus niet vertrok, want het afscheid werd uitgesteld en uitgesteld en ik zag langzaam maar zeker zijn gezichtje betrekken...zijn onderlip begon te trillen..
Opeens stond hij op, maar gelukkig was zijn juffie snel bij hem. Samen zwaaiden ze. Ik kreeg een brok in mijn keel en ben weggelopen, naar mijn fiets en weggereden.
Het begon te regenen. De regendruppels spoelden mijn tranen weg.
Ik weet zeker dat hij het naar zijn zin heeft, anders hadden ze me wel gebeld. Hij heeft karakter, mijn kleine meneertje. Ik ben trots op hem, maar kan niet wachten tot hij weer thuis is en me overladen zal met verhalen.

Het gaat goed!

2007-06-13T17:41:00.000+02:00

Vanavond eten we pannenkoeken, ik heb mijn gereedschapskist weer terug, het naamplaatje op de deur is vernieuwd, de zon schijnt, het leven lacht ons toe!

Nog twee nachtjes slapen...

2007-05-31T18:12:00.000+02:00

...en dan woon ik alleen met mijn twee jongetjes. Na bijna tien jaar huwelijk, ruim tien jaar relatie gaan we uit elkaar. Zaterdag verhuist hij naar zijn eigen huis. Een verwarrende tijd. Bij alles wat we doen realiseer ik me dat het de laatste keer is dat we dat in gezinsverband doen.
Maar ik kijk uit naar zaterdag. De laatste jaren waren zwaar en ik ben toe aan een nieuw begin!

In bed

2007-05-20T21:18:00.000+02:00

Ik lig heerlijk in bed met een pot thee en een halve zak chips...de andere helft heb ik gisteren al opgegeten...
De tv staat aan en ik kijk naar iets waar ik me de hele tijd van afvraag waarom ik er in hemelsnaam naar kijk....een programma over mensen die iets vreselijks hebben meegemaakt en het hebben overleefd. Zij vertellen hun verhaal en dat wordt afgewisseld met nagespeelde scène's. Het gaat over twee mensen die samen met drie anderen een boottocht hebben gemaakt. Het begon te stormen, de boot zonk en toen dobberden ze met zijn vijven in een zodiac bootje op de zee die vol zat met haaien. Twee mannen dronken zeewater, begonnen na een paar uur te hallucineren en zijn het water ingesprongen en.....ja ja, opgegeten door de haaien. Ze zitten nu nog met zijn drietjes in het bootje.....oh en nummer drie is gewoon vanzelf dood gegaan...echt leuke zondagavond-tv....waarom kijk ik????????????

Neeltje Maria Min

2007-05-14T10:55:00.000+02:00

"Mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan, laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten."

Moederdag!

2007-05-13T10:35:00.000+02:00

Ik geloof dat ze het vergeten zijn...:-(

column

2007-05-10T14:17:00.000+02:00

Vandaag moet ik mijn column voor www.lieve-engeltjes.nl inleveren, maar ik heb totaal geen inspiratie....wel al drie verschillende opzetjes gemaakt, maar een verhaal komt er niet echt uit.....aaaaaaaaaaarggggggggghhhhhhhh
En nu is het alweer bijna tijd om mijn zoons uit school te gaan halen. Dat wordt dus nachtwerk!

Spannend leven...

2006-01-20T17:11:00.000+01:00

Vanochtend een auditie gedaan voor een commercial. Altijd weer spannend, maar het ging volgens mij wel aardig. Onderweg naar huis helemaal kleddernat geworden door de gutsende regen. Boeken gekocht om me in te lezen in een bepaalde materie waar ik iets mee wil gaan doen. Ik kan er nog niets over vertellen, het is top secret, maar gaat erg leuk worden. Zelf ben ik er in ieder geval erg enthousiast over. Dus het is erg moeilijk om het niet van de daken te schreeuwen.
En nu ga ik de kou weer in om mijn oudste kind op te halen bij zijn jarige vriendinnetje.

Ellemijn online!

2005-12-28T19:24:00.000+01:00

Zo, ik ben eindelijk online met mijn eigen blog. Ja natuurlijk moet ik uiteindelijk een echte website hebben maar je moet toch ergens beginnen! Vanaf nu regelmatig nieuws hier dus...